پژواک

تکاپو
نویسنده : هورآدیش ( ق.الف.آتش) - ساعت ۱:٥٥ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۸ تیر ۱۳٩٠
 

 

تکاپـــــــــو

 

 

 

چراغانی

               چراغانی

                           چراغانی است شهر ما

و من

در توده انبوه شادی های رنگی

یک

      و تنها یک دلی را در تکاپویم

که آن دل

             شاد باشد شاد

اما نه

          ز لب خند سیاه حرف های چاپ

                                                     اندر روی کاغذها !

                                                     _____________

18  مهر 1346

 

 


 
 
نگاه اول ( ازمجموعه شعر: مثل گل های شقایق)
نویسنده : هورآدیش ( ق.الف.آتش) - ساعت ٤:٠۳ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۱ تیر ۱۳٩٠
 

نــگاه اول

 

 

 

تو همان دم نخستین که رخت به ما نمـودی

                       دلم از جهان گسستی ، به اشاره ای ربودی

مه من چنان توخوبی که گرت بدید یوسف

                           به نگاه اول از او ،‌ دل و دین ربــوده بـودی

بود ار گلی به بستان، که رخی پسنـده دارد

                         بوداین عیان که روزی زرخ تو برده ســودی

تو نظر به هرکه کردی ، نظر از جهان بپوشد

                        گسلد زکعبه دیگر ، به سویت کند سجودی

بدهد زدست ، ایمان  ، شکند عهود وپیمان

                          گـذرد زجسم و از جـان ،برهد زهر قیودی

چو فتد به روی ماهت ،  دو نگاه پیر ناصح

                       دگر از برای پندم ، لب خویش نی گشود ی

  شود از رخ نکویت ، به خدا غـــلام کـویت

                      نکند به جز به سویت ،نه قیامی نه قعود ی

 دلم ازفراق رویت ،شده تیره همچومویت

               چه خوش ارکه زنگ هجران ،زوصال می زدودی

  چو زدی به جان”آتش”زنگاه خویش ،آتش

                      ز شرار عشق ، برتن ، بودش نه تار وپود ی

                                                          ______________

                                                               اسفند 1344


 
 
خاطره های جنگلی ( ازدفترشعر فریاد )
نویسنده : هورآدیش ( ق.الف.آتش) - ساعت ۸:۱۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ تیر ۱۳٩٠
 

خاطره های جنگلی

 

 

 

 

 

در گورستان قانون

در دودستان تفتیش

و در شهر شعارها

                        زندگی مصیبتی است !

 

 

آن جاکه گلوله

                  « باید » را ترسیم می کند

و حمق و تحمیق

                      با تفبیح بیگانه است !

سرود ماندن

                   عمر حباب دارد . ..

وخرناسه ای است

که هادیان خفته با آن

                           خویشتن را به بازی گرفته اند !

 

وقتی که خاطره های جنگلی

                                      طراوت نیست !

سخن از سرسبزی

                     ابلهانه است !

 

 

و تجربه ی  صبعیت

با الفاظ نوازش

                     زدوده نمی شود !

 

آری ای عزیز

به بالا نشسته ها بگو:

ماندن درفراز

                 بی مردم

                              میسرنیست !

ومردم

          با تصویرآب

                            سیراب نمی شوند !

                                                       ________________

                                                                                    تهران -  زمستان 72