پژواک

تضمین غزل کاروان ازشیخ اجل
نویسنده : هورآدیش ( ق.الف.آتش) - ساعت ٢:۳۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٠ امرداد ۱۳٩٢
 

تضمین غزلی ازشیخ اجل

کــــاروان

 

 

گفتم شود بستان چو فل،دور ار شود ماه چگل

کردم مهیــا چل ،چهل ، ‌با چل یل و چل تیرشل

کز ره  بـدارم کاروان ، امــا شــــدم  از او خجــل

گفتـــــم بگـریم تا ابل ،‌ چون خــر فروماند به گل

                                          وین نیز نتوانــم که دل ، بـــاکاروا نـــــم می رود

 



کــــاروان

 

خون شد دلم ، خون شـــددلم ، یار گرانم می رود

آن لطف گلــــــزار وچمن ، سرو چمــانم مـی رود

همچون گلی خوش رنگ وبو،از گلستانم مـی رود

ای ســــاربان آهستــه ران ،‌ کارام جـانم می رود

                                          وان دل که با خــــود داشتم  با دل ستانم می رود

 

خـاطر، مـرا مسرورازاو، در سر مدامم شور از او

سرخوش ازاو ،‌ مخمور ازاو،دل ُبد مرا پرنور از او

لیکــــن نگــــر ما را  دگـــر ، روز ضیا ،دیجور از او

من مانده ام مهجـور از او ، بیچـاره و رنجور  از او

                                            گویی که نیشی دور ازاو ، در استخوانم می رود

 

 بنماید احوال برون ، حـــــال پـــریش انــــــدرون

از درد هجرانش کنون ،بنگرکه حالم گشته چـون

از گفتنش عاجز زبان ، وصفش بـود از حــد برون

گفتم به نیرنگ و فسـون ، پنهان کنم ریش درون

                                            پنهــــان نمی ماند که خون، بر آستانم مــی رود

 

سازی زمن دور آن چنان ،مه رو نگاری دل ستان

یاری که چونش درجهـان ، هرگز ندارم من گمان

او را مبر او را مبـــر ،‌  مــــــــا را بری تاب و تـوان

محمل بدار ای ساربان ، ‌تند ی مکــن  با کـاروان

                                            کـزعشــق آن سرو روان ، گویی روانم مـی رود

 

کرد ا ولم از مدهشان ،‌ ازعاشقان ،ازسرکشان

اکنون کشد ما را کشان ،سوی دیار ناخوشـــان

سوزان شده آهم کنون،سوزان تراز آتش فشان

او می رود دامن کشان ، من زهرتنهایی چشان

                                           دیگرمپرس از دل نشان ،کز دل ، ‌نشانم می رود

 

 کرد ازفراقش وی،فشم،چون هیزمی درآتشم

محنت بـه کی بایــد کشم ؟ از هجـریار مهوشم

کز درد دوری دم به دم ،پیمـانه ی غم سرکشم

برگشت یار سرکشم ، بگذاشت عیش ناخوشم

                                            چون مجمری بر آتشــم ، کز سرد خانم می رود

 

با یک جهـان افســـاد او، در دین عشق الحاد او

هستـم ز جــان منقـــاد او ، درخدمت و امداد او

دانم بود از حـال من ، غافل خیـال شـــــــــاد او

با آن همه بیـــــداد او ، ‌وان عهـد بـــی بنیــاد او

                                            در سینــــه دارم یـــــــاد او ،‌ یا برزیانم مـی رود

 

ای دلبر زلف عنبرین ، ‌ای ماه رو  ، ای مه جبیـن

ای مانده صدنقاش چین،حیران ازآن نقش ثمین

لطفی کن و رویــی نما ، ‌حال پـریشتــانم  ببین

بازآی و بر چشمم نشین ، ‌ای دل ستان  نازنین

                                            کاشوب و فریاد از زمین ، بر  آسمـانم مــی رود

 

غیـرازتو باکس نگروم ،گرروز وشب تنهــا شوم

ور بی تو در جنت شوم ، جنت نیـــرزد یک جوم

از کشته اندر عمــرخود ، بی تو پشیزی  ندروم

شب تاسحرمی نغنوم ‌واندرز کس می نشنوم

                                             وین ره ،نه قاصدمی روم،‌کزکف،‌عنانم می رود

 

گفتم شود بستان چو فل ،دور ار شود ماه چگل

کردم مهیــا چل ،چهل ، ‌با چل یل و چل تیرشــل

کز ره  بـدارم کاروان ، امــا شــــدم  از او خجـــل

گفتـــــم بگـریم تا ابل ،‌ چون خــر فروماند به گل

                                           وین نیز نتوانــم که دل ، بـــاکاروا نـــــم می رود

 

آن نوگل گلــــــزارمـــن ، آن  رونــق بـــازار مــن

آن جلوه ی ابصــار من ، آن شمع  شام تــار من

کرد از غم هجران خـود ، افـزون  غم  بسیار من

صبـــر از وصــــال یار من ، برگشتن  ازدلـدار من

                                            گرچه نبــــــاشد کارمن ، هم کار از آنم می رود

 

رفت آن صفای باغ و بن،‌آن جلوه ی دشت و چمن

آن یار رو همچون سمـن، دلدار مشگین مـوی من

رفت از برم ،‌رفت از بـرم ، ‌گویی که جانم شدزتن

در رفتن جان از بدن ، گــویند هـــر نوعـــی سخن

                                        من خودبه چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

 

" آتش" فتاد از آن ضیا ،‌  گشتــی تو چون از او  جدا

افغان کند هر دم به پا ، چون شد به هجــران ، مبتلا

خوش گفت عجب شیخ اجل آن نغمه سازخوش نوا

سعدی  فغان از دست ما ، لایق نبـــود ای بــی وفا

                                   طاقت نمی آرم   جفـــــا  ، کار  از فغـــــانم  می رود

                                                                        ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                                                                        مهر  1345